نوشته‌ها

چسب صنعتی می تواند جایگزین چسب های معمولی، سیمان، لعاب یا خمیر شود. چسب صنعتی به هر ماده ای گفته می شود که به یک سطح یا هر دو سطوح دو ماده جداگانه زده می شود تا آن ها را به هم متصل کند و از جداشدگی شان جلوگیری کند.

استفاده از این چسب ها مزایای بسیار زیادی دارد و نسبت به دوختن، اتصال مکانیکی، اتصال گرمایی و… کاربرد بیشتری نیز دارد. از این مزایا می توان به توانایی اتصال مواد مختلف، توزیع متعادل تر تنش در حول مفصل، اقتصادی بودن این پروسه مکانیکی ساده، بهبود جنبه زیبایی طراحی و افزایش انعطاف پذیری طراحی اشاره کرد.

معایب استفاده از این چسب ها نیز شامل کاهش توانایی در دماهای بالا، ضعف نسبی در اتصال اشیا بزرگ که دارای سطح تماس کوچکی با هم هستند و سختی بیشتری هنگام جداسازی دو جسم در هنگام انجام تست ها، می شود. چسب ها معمولا بر اساس میزان چسبندگی شان طبقه بندی می شوند. پس از آن نیز به دو دسته چسب های واکنش دهنده و غیر واکنش دهنده تقسیم می شوند که در واقع بیان می کند که آیا چسب برای سخت شدن و خشک شدن، واکنش شیمیایی می دهد یا خیر. همچنین میتوان آنان را بر اساس آنکه ماده خام آنان از منبعی طبیعی به دست آمده یا توسط واکنش های فیزیکی تولید شده، به دو دسته طبقه بندی کرد.

چسب صنعتی هم چنین به نام سوپرچسب ها یا چسب های فوری شناخته می شوند، فاقد حلال هستند و زمان خشک شدن کوتاهی دارند. این چسب ها به خاطر نوع چسبندگی خارق العاده شان، شناخته می شوند و بسیار سریع عمل می کنند. این چسب ها در عرض چندین ثانیه در حضور یک سطح ضعیف همانند سطح مرطوب و با گستره ی وسیعی از لایه ها به خوبی اتصال برقرار می کنند.

استفاده از چسب در گذر زمان

تولید و مصرف چسب از گذشته دور رایج بوده است. در قدیم، از موادی چون قیر،صمغ درختان و سیریش به عنوان چسب استفاده می‌کردند. تا قرن نوزدهم چسب‌ها منشاء حیوانی و یا گیاهی داشته‌اند. چسب‌های حیوانی بطورعمده بر مبنای کلوژن بودند که پروتئین اصلی پوست، استخوان و رگ و پی است و چسب ‌های گیاهی از نشاسته و دانه ‌های گندم، سیب زمینی و برنج تهیه می ‌شدند.

کاربردهای متنوع چسب‌

از قرن نوزدهم به بعد با پیدایش چسب ‌های سنتتیک که درآزمایشگاه ها پلیمر ساخته شده اند، چسب‌های گیاهی و حیوانی از صحنه خارج یا بسیار کمرنگ شدند. صنعت چسب به صورت گسترده ای در حال رشد می باشد و تعداد محدودی وسایل مدرن ساخت بشر وجود دارد که از چسب در آن ها استفاده نشده است. دراتصالات اغلب وسایل، از یک جعبه بسیار ساده تا هواپیمای پیشرفته بوئینگ ۷۴۷، از چسب استفاده شده است.

اجزای تشکیل دهنده چسب‌ها

چسب‌ها، همگی حاوی پلیمرهستند. پلیمرها در حین سخت شدن چسب‌ها به وسیله واکنش شیمیایی به پلیمر افزایشی یا پلیمر تراکمی تبدیل می ‌شوند. پلیمرها به چسب ‌ها قدرت چسبندگی می ‌دهند. می ‌توان آن ها را به صورت رشته ‌هایی از واحد های شیمیایی در نظر گرفت. پلیمرها در دماهای بالا مایع می شوند و در حلال‌ های مناسب حل می ‌گردند. خاصیت مایع شدن آن ها در چسب ‌های حرارتی و خاصیت حل شوندگی آن ها در چسب ‌های بر پایه حلال، یک امر مهم و اصلی می ‌باشد. پلیمرهای شبکه ‌ای در صورت گرم شدن مایع نمی شوند و ممکن است در حلال ‌ها حل نشوند.

افزودنیهای دیگر به چسب

بسیاری ازچسب‌ ها، علاوه بر مواد پلیمری دارای افزودنی هایی هستند، از قبیل:

– مواد پایدارکننده که مقاومت در برابر تخریب توسط اکسیژن و اشعه را افزایش می دهند.

– مواد نرم کننده که قابلیت انعطاف را افزایش می‌ دهند.

– مواد پرکننده معدنی که میزان سخت شدن را کاهش می ‌دهند و خاصیت مایع شدن را تغییر می دهند.