نوشته‌ها

در طول زمان و در طول توسعه ی آن، چسب جایگاه ثابتی در افزایش فرایند تولید به دست آورده است. تقریبا سخت است در اطرافمان محصولی پیدا کنیم که در آن حداقل یک چسب به کار نرفته باشد. یعنی بر روی یک بطری نوشیدنی، پوشش های محافظ در اتومبیل و یا در پروفیل قاب های پنجره برچسب به کار رفته است. محققان بازار پیش بینی کرده اند که ۵۰ میلیارد دلار گردش مالی چسب در بازار جهانی در سال ۲۰۱۹ باشد. به ویژه، توسعه ی اقتصادی در کشورهای در حال توسعه و نوظهور، مانند؛ چین، هند، روسیه و برزیل باعث افزایش تقاضا برای چسب درآینده خواهد شد.

چسب

انواع چسب ها :

چسب ها معمولا بر اساس روش های چسبندگی سازماندهی می شوند. سپس آنها را در گروه چسبهای انفعالی و غیر انفعالی سازماندهی می کنند و به اینکه چسب به فرایند شیمیایی واکنش نشان می دهد اشاره می کنند. متناوبا می توانند آنها را با مایه ی خام طبیعی، یا با منابع مواد مصنوعی، یا با آغاز فاز فیزیکی شان طبقه بندی کرد. دو نوع چسب وجود دارد که سخت خشک می شوند. چسبهای مبتنی بر حلال  و چسب های پراکنده ی پلیمری که به عنوان چسب امولسیون ( تعلیق جسمی به صورت ذرات ریز و پایدار در محلول) نیز شناخته می شود.

چسبهای مبتنی بر حلال، ترکیبی از مواد تشکیل دهنده ( معمولا پلیمرها) حل شدنی در یک حلال هستند. چسب سفید ، چسبهای اتصالی و سیمان نرم از خانواده چسب های خشک کن هستند.

همانطور که حلال تبخیر می شود، چسب هم سفت می شود. بسته به نوع ترکیب شیمیایی چسب، آنها به مواد مختلف به مقادیر درجه و شدت کمتر و بیشتر پیوند می خورند.

چسب انتشاری پلیمری که تجزیه نور شیری_سفید دارند اغلب بر اساس پی وی سی استات( PVAC)هستند. آنها به طور گسترده در صنایع چوبی و بسته بندی استفاده می شوند. آنها همچنین در پارچه ها و ترکیبات بافتی و در محصولات مهندسی مانند بلندگوهای مخروطی استفاده می شوند.

چسب های حساس به فشار

چسبهای حساس به فشار (PSA) از طریق برنامه ی استفاده از سرعت و فشار نور برای پیوند چسب با نوار چسبی تشکیل می شوند. آنها برای ایجاد تعادل بین جریان و مقاومت برای جاری شدن طراحی شده اند. شکل قراردادی است، چون چسب به اندازه کافی برای جریان پیدا کردن برای پیوند نرم است. (مثل رطوبت). پیوند دارای قدرت است، به این دلیل که چسب به اندازه کافی برای مقاومت در برابر جریان زمانی که فشار پیوندی درخواست شده سخت است. هنگامی که چسب و پیوستگی در مجاورت یکدیگر هستند، تعاملات مولکولی، مانند وان در والس، درگیر پیوند می شوند و به طور قابل توجهی به قدرت نهایی خود کمک می کند. پی ای اس ها (PAS) برای برنامه های دائمی یا قابل جا به جایی طراحی شده اند. نمونه هایی از برنامه های دائمی شامل برچسبهای ایمنی برای تجهیزات برق، نوار فویل برای خطِ کاری HVAC، نصب و راه اندازی لوازم داخلی خودرو و تعدیل کننده ی صدا / لرزش فیلم ها.

برخی از PSA ها ی دائمی با کارایی بالا چسبندگی بالایی از خود نشان می دهند و می توانند در هر سانتیمتر مربع کیلوگرم ها وزن را در محل اتصال حتی در دماهای بالا پشتیبانی کند.

پی اس های (PSA) دائمی، در ابتدا ممکن است قابلیت حذف شدن (برای مثال برای پوشاندن کالاهای بدون برچسب) و ایجاد چسبندگی در پیوندهای دائمی پس از چند ساعت یا چند روز را داشته اند

چسبهای قابل برداشت برای یک اتصال موقت طراحی شده اند و به طور کامل می توانند پس از ماه ها یا سال ها بدون باقی گذاشتن لکه ای روی محل اتصال جدا شوند.

چسب های قابل برداشت، در برنامه هایی مانند سطح محافظتی فیلم ها، نوارهای پوشاننده، نشانه ی کتاب و کاغذ های یادداشت، برچسب های بارکدها، برچسب های قیمت گذاری، مواد تبلیغاتی گرافیکی و در تماس و در رابطه به پوست (پوشش های نگه داری زخم_چسب زخم_ الکترودهای EKG، نوارهای ورزشی ، بسته های دارویی ضد درد و ترانسمی و … ) استفاده می شود.

بعضی از چسبهای قابل برداشت برای استفاده مکرر (چسباندن و کندن) طراحی شده اند. آنها چسبندگی کم و پایینی دارند و نمی توانند وزن زیادی را پشتیبانی کنند.

چسبهای حساس به فشار در یادداشت های پستی استفاده می شود. چسبهای حساس به فشار، هم در قالب مایع و هم در شکل ۱۰۰ درصد جامد تولید می شوند. کالاهایی که از PSAهای مایع در پوشش چسبی  و حلال های که زود خشک می شوند یا حامل آب ساخته شده اند. آنها ممکن است برای آغاز فرایند پیوند و یا افزایش وزن مولکولی بسیار گرم می شوند.

۱۰۰ درصد PSA های جامد ممکن است با ویسکوزیته ی کم پلیمری که پوشش داده شده است و سپس برای افزایش وزن مولکولی با پرتو واکنش نشان می دهد و به شکل چسب در می آیند. یا مواد ویسکوزیته ی آنها ممکن است بالا باشد که برای رساندن ویسکوزیته ی آن به حداقل که اجازه پوشش داشته باشد گرم می شود و تا زمان شکل نهایی شان خنک می شوند.

مواد خام اصلی برای PSA ها پلیمرهایی برمبنای آکریلیک هستند.

تماس یا اتصال

چسبهای تماسی در پیوندهای قوی با مقاومت برشی قوی مثل ورقه ورقه شدن از جمله پیوند فرمیک به پیشخوان چوبی و کفش به عنوان اتصال دهنده ی تخت بیرونی کفش با درونی آن استفاده می شود. رزین طبیعی و پلی کلروپران ( نئوپرن(لاستیک مصنوعی مقاوم در برابر گرما) ) معمولا از چسبهای تماسی استفاده می کنند. هر دوی این الاستومرها تحت فشار کریستالیزه شدن(تبلور) قرار می گیرند.

چسبهای تماسی باید برای هر دو سطح به کار برده شود و باید گاهی اوقات اجازه بدهیم قبل اینکه دو سطح را به هم فشار بدهیم خشک شود. بعضی از چسبهای تماسی نیازمند ۲۴ ساعت زمان برای خشک شدن سطوح هستند تا بشود آنها را بهم چسباند. هنگامی که سطوح به هم فشار داده می شوند و روی هم قرار می گیرند ، پیوند بسیار سریع شکل می گیرد. معمولا ضروری نیست که مدت زیادی را صرف فشار دادن کرد، بنابراین نیاز کمتری به گیره وجود دارد.

چسب حرارتی

چسب تفنگی، یک نمونه از چسب های حرارتی است.

چسبهای گرم، همچنین با عنوان چسب های حرارتی مایع شناخته می شوند.

ترپوپلاستیک ( قابل ارتجاع یا نرمش پذیر در اثر حرارت ) در حالت ذوب شده (در محدوده ی دمایی ۶۵_ ۱۸۰ درجه سانتی گراد) به کار برده می شود که در سرما به صورت جامد در می آید تا پیوندهای قوی در محدوده ی وسیعی از مواد تشکیل دهند.

اساس چسبهای حرارتی اتیلن وینیل استات است که تقریبا بین هنرمندان به علت سهولت در استفاده و در محدوده ی وسیعی از مواد رایج که می توانند استفاده کنند، محبوب است.

چسب تفنگی یک روش کاربرد از چسبهای حرارتی است.

چسب تفنگی، چسب جامد را ذوب می کند. سپس اجازه می دهد مایع از طریق لوله اش از روی ماده عبور کند، همانجا که به جامد تبدیل می شود.

چسب ترمو پلاستی در سال ۱۹۴۰ توسط PROCER  و GAMBLE اختراع شده که به عنوان راه حلی برای مشکل چسبهایی که پایه و اساسشان آب در نظر گرفته شده است. که معمولا در آن زمان در بسته بندی ها استفاده می شده است. در آب و هوای مرطوب با مشکل رو به رو شد و باعث می شد که بسته ها باز شوند

چالشی مهم برای تولیدکنندگان و مصرف کنندگان چسب ، جایگزینی سیستم های چسبنده بر اساس حلال های آلی با سیستم های مبتنی بر آب است. این روند از سوی محدودیت های استفاده از ترکیبات آلی فرار(VOC)، که شامل حلال هایی است که در جو منتشر می شوند و باعث کاهش دفع اُزون می شود. در واکنش به قوانین زیست محیطی، چسبهای مبتنی بر امولوسیون های آب در حال توسعه و انتشار هستند و استفاده از چسبهای مبتنی بر حلال ها به پایان رسیده است.

انواع پلیمر ذکر شده در بالا در تعدادی از انواع کاربردی چسب استفاده می شود. این انواع کاربردی در زیر شرح داده شده است.

درست کردن چسب

چسب (سیمان) اتصالی :

چسب های اتصالی یا سیمان ها معمولا بر اساس محلول های حلال نئوپرن هستند. آنها به دلیل اینکه برای هر دو سطح پیوند استفاده می شود به این اسم نامیده شده اند. پس از تبخیر حلال، هر دوسطح ممکن است به شکل یک پیوند قوی با مقاومت بالا به نیروی اتصال دو سطح، متصل می شوند. سیمان های اتصالی به طور گسترده ای در مونتاژ قطعات خودرو، مبلمان، کالاهای چرمی و ورقه های تزئینی استفاده می شود. آنها در اتصال دادن و پیوند پلاستیک ها موثر اند.

ساختار چسبنده ها :

ساختار چسبنده ها چسبی است که به طور کلی دارای قابلیت باربری خوب، دوارم طولانی مدت و مقاومت در برابر گرما، حلال ها و فرسودگی می باشد.

نود و پنج درصد کلیه ی ساختارهای چسبی که در ساخت تجهیزات اصلی استفاده می شوند، به شش خانواده ی ساختار چسبی تقسیم می شوند :

۱_ اپوکسی ها، که دارای مقاومت بالا و درجه حرارت خوب و مقاومت در برابر حلال ها هستند.

۲_ پلی اورتان ها، که انعطاف پذیر هستند، دارای ویژگی های خوب لایه ای هستند و مقاوم در برابر صدمه و فرسودگی هستند.

۳_ آکریلیک ها، یک خانواده تطبیق پذیر چسبی که به قطعات چوب پیوند خورده، به سرعت خشک می شود و به طور کل خواص خوبی دارد.

۴_ بی هوازی ها یا آکریلیک فعال در سطح، که برای اتصال (پیوند) قطعات فلزی رشته ای و اشکال استوانه ای مناسب است.

۵_ سایانوآکریلیک، که به سرعت به پلاستیک و لاستیک پیوند می خورند، اما مقاومت دمایی و رطوبتی محدودی دارند.

۶_ سیلیکون ها که انعطاف پذیر هستند، خارج از فضاهای بسته خوب عمل می کنند و خواص مهر و موم خوب را فراهم می کنند. هر یک از این خانواده ها می توانند برای ارائه ی چسب هایی که دارای طیف وسیعی از خواص فیزیکی و مکانیکی، سیستم درمان و تکنیک های کاربردی، اصلاح شوند.

تبلیغات :

پلی استرها، پلی وینیل ها و رزین های فنولیک همچنین در کارهای صنعتی استفاده می شود، اما فرآیند و عملکرد محدودی دارند. چسب های درجه حرارت بالا، مانند پلی آمیدها، بازار محدودی دارند.

چسب های مایع – حرارتی :

چسب های مایع_ حرارتی در بسیاری از برنامه های غیرساختاری استفاده می شوند.

براساس رزین های ترموپلاستیک، که بدون تخریب در دماهای بالا ذوب می شود، این چسب ها به عنوان مایع داغ برای چسبندگی استفاده می شود.

پلیمرهای معمولی که مورد استفاده قرار می گیرند شامل:  پلی آمیدها، پلی استرها، اتیلن ونیلی استات، پلی اورتان ها و انواع پلیمر های متحد و الاستومرها، مانند: لاستیک بوتیل، کوپلیمر اتیلن، پروپلین و لاستیک بوتادین_استیرن می شود.

چسب های داغ مایع، کاربرد گسترده ای در زمینه های خودرو و لوازم خانگی پیدا می کنند. فایده ی آنها، گرچه، به دلیل  کمبود مقاومت در دمای بالا محدود است. بالاترین دمایی که برای چسبهای داغ مایع استفاده می کنند در محدوده ی دمایی ۴۵ تا ۶۴ درجه سانتی گراد (تقریبا ۱۰۰_۱۵۰ درجه فارنهایت) است.

به منظور بهبود در عملکرد در دماهای بالاتر، به اصطلاح ساختار داغ مایع_ ترموپلاستیک ها با واکنش اورتان ها، اورتان های قابل مرطوب شدن ، یا پلی اتیلن اصلاح شده سیلان، تغییر می کند.

چنین تغییراتی می تواند چسبندگی پوسته را افزایش دهد، قابلیت حرارتی بالاتری (در محدوده ی ۷۰_۹۵ درجه سانتی گراد/۱۶۰ تا ۲۰۰ درجه فارنهایت/) داشته باشند و مقاومت در برابر اشعه ی فرابنفش افزایش و بهبود پیدا کند.

چسب های حساس به فشار :

چسب های حساس به فشار یا PSAها، در بازارهای صنعتی و تجاری درشکل نوارهای چسبی و فیلم ها به منظور استفاده در بسته بندی، نصب و اتصال، پوششی و کارها و برنامه ای الکتریکی و جراحی ها وجود دارد.

PSA ها زمانی که سطوح تحت فشار دمای اتاق هستند قادر به نگه داشتن هم هستند. (تفاوت بین این چسبها و اتصال های سیمانی این است که دومی نیازی به فشار برای پیوند ندارد. )

موارد مورد استفاده برای سیستم های PSA شامل رزین های طبیعی و مصنوعی، الاستومرهای ترموپلاستیک، پلی آکریلت ها، اِترهای پلی وینیل آکیل و سیلیکون می شود.

این پلیمر ها در هر دو فرمولاسیون مبتنی بر حلال و مایع داغ، به صورت پوشش بر روی سطح کاغذ، سلفون، پلاستیک فیلم، پارچه، یا فویل فلزی استفاده می شود. همانطور که فرمولاسیون چسبهای مبتنی بر حلال در پاسخ به مقررات زیست محیطی حذف می شوند، از PSAهای مبتنی بر آب استفاده بیشتری می شود.

چسب هایی با اشعه ی ماوراء بنفش :

در اویل دهه ی ۹۰، چسب های درمانی اشعه ی ماوراء بنفش در دسترس قرار گرفت، اما با پیشرفت در فن آوری هاس شیمیایی و تجهیزاتی در طول دهه ی ۱۹۸۰ به سرعت پیشرفت کرد. این نوع از چسبها شامل مونومر (که همچنین به عنوان حلال نامیده می شود) می شود و یک پلیمر با وزن مولکولی کم آغازگر نوری ( آزاد شدن یک یا چند الکترون یک جسم در اثر تشعشع) ترکیب می شود. آغازگرهای نوری ترکیباتی هستند که در معرض اشعه ی ماوراء بنفش به رادیکال های آزاد تجزیه می شوند. رادیکال ها شامل پلیمریزاسیون مونومرها و پری پلیمرها هستند، بنابراین، کامل کردن زنجیره ی توسعه ی پیوندی نیازمند شکلی از چسب است. به خاطر دمای کم فرآیند و پلیمریزآسون بسیار سریع (از ۲ تا ۶۰ ثانیه) چسبهای اشعه ی ماوراء بنفش پیشرفت بسیار سریعی در الکترونیک صنعت اتومبیل و در بخش پزشکی ایجاد کردند.

آنها عمدتا از فرمولاسیون های آکریلیک از سیلیکون ها، اورتان ها و متاکریلات ها تشکیل شده است. ترکیب فرمولاسیون نقشه ی اشعه ی ماوراء بنفش گرمایی نیز موجود است.

چسب و چسبندگی :

چسب و چسبنده ها تقریبا در همه جا از کارخانجات و آشپزخانه های خانگی، از مکان های ساختمانی تا کلاس های هنر مهدکودک استفاده می شود. چندین روش وجود دارد که بفهمیم چسبهای مختلف چه تفاوت هایی با هم دارند. بعضی از منابع طبیعی گرفته شده است و بعضی ها کاملا از مواد مصنوعی که از آزمایشگاه ها خارج شده است، به دست می آیند. بعضی از چسبها پس از یک واکنش شیمیایی سخت می شوند و بعضی ها فقط به تغییر دما برای سختی نیاز دارند و بعضی هم فقط نیازمند یک فشار هستند.

چسب ها به طور صریح صدها هزار سال مورد استفاده قرار گرفته اند. آنها در بسیاری از موارد گزینه های سودمندی هستند، به ویژه هنگامی که استفاده از برخی گیره های مکانیکی غیر عملی باشد. آنها به عنوان مواد رنگ آمیزی، در قوطی اسپری ها، در شکل چوب و در بطری ها با اپلیکاتور می آیند. آنها معمولا ارزان هستند و در بعضی موارد، می توانند برای یک عمر نگه داشته شوند و اغلب آنها می توانند به مراتب طولاتی تر از آن باشد.

از گودال های قیر پیش از  تاریخ تا پیشرفته ترین آزمایشگاه های جهان، بشر  به طور پیوسته در آن پیشرفت کرده است و استفاده های جدیدی برای چسب پیدا کرده است.

سریش چیست ؟

سریش ماده ای است که اجازه می دهد دو سطح به هم پیوند بخورند. این واژه را معمولا می توان با چسب جایگزین کرد. چسب ها اغلب برای کاربردهای خاص، چسب چوب، نخ و… به بازار عرضه می شوند، نه بر اساس ترکیبات شیمیایی آنها، مانند پلی اورتان یا اپوکسی.

چسب

چسب چیست ؟

چسب مواد را کنار هم نگه می دارد. انواع مختلفی وجود دارد، اما همه ی انواع مختلف در اصل چیز مشابه ای را توصیف می کنند. سیمان، موم و دیگر کلمات همه به چسب برمی گردند. چسب های طبیعی و مصنوعی برای استفاده موجود است. محدوده ی آنها از چسبهایی است که به اندازه ی کافی قوی هستند که قسمتی از ساختار ساختمان را نگه دارد و چسبها یی که ضعیف هستند و برای کاغذ و سطوح سبک دیگر که زیر فشار قوی ای قرار نمی گیرند، استفاده می شود‌. چسب ها همچنین به عنوان پوشش استفاده می شوند. این گاهی اوقات بر روی سطوح که در تماس با بسیاری از آلاینده ها_ شامل : کفپوش یا روی سطوحی که در معرض خوردگی و زنگ زدگی هستند انجام می شود.

تاریخ چسب و موم :

چسب ها در یک شکل و یا دیگر اشکال برای صدها هزار سال است که استفاده شده اند.

قیر اولین چسبی بوده که بشر از آن استفاده کرده است. چسبهای طبیعی از آن زمان تاکنون در اشکال مختلف استفاده شده اند و هیچ تغییری در طبیعت چسب اتفاق نیفتاده است. همه چیز از رزین درخت تا صمغ گیاهان به عنوان چسب سال ها استفاده شده است. مصریان از چسبهای حیوانی در ساخت بعضی از اشیاء استفاده می کردند. چسب ها در اوایل هزاره ی اول توسط یونانی ها و سپس رومی ها پیشرفت کرده است. آنها شروع به استفاده از مواد مختلف به عنوان چسب کردند. ملات یک نوع چسب است، که توسط رومی ها به خوبی توسعه یافته است.

سازنده های مبلمان و سازنده های اسباب شروع به استفاده از چسب در کارشان در سال ۱۵۰۰ در اروپا کردند.

چسب، گرچه در بیشتر قسمت ها، برای قرن ها دست نخورده باقی ماند. اما در اواخر قرن ۱۷، چسب برای اولین بار در اندازه های صنعتی تولید شد. چسب های حیوانی برای قرن ها پرطرفدار باقی ماندند، با ماهی و پوشش برای تولید چسبهای معتبر  استفاده می شد. نشاسته استفاده می شد و هنوز هم در بعضی از کارها استفاده می شود‌.

در چسب علاوه بر جذب، چهار مکانیسم چسبندگی دیگر پیشنهاد شده است. اولین اتصال مکانیکی، زمانی اتفاق می افتد که چسب به داخل حفره های سطح چسبندگی یا اطراف آن روی سطح می رود. دومین؛ انتشار داخلی، زمانی بوجود می آید که چسب مایع حل می شود یا درون مواد چسبندگی منتشر می شود. در مکانیسم سوم، جذب و واکنش سطح پیوند زمانی رخ می دهد که مولکول های چسب بر روی سطح جامد جذب شده است و با آن واکنش شیمیایی نشان می دهد. به خاطر واکنش شیمیایی این فرایند با یک جذب ساده متفاوت است، بالا توضیح داده شده است، گرچه بعضی از محققان واکنش شیمیایی را یکی از مراحل کلی فرآیند جذب می دانند و یک مکانیسم جدا از چسب نیست. درنهایت، نظریه ی الکترونیک، الکترواستاتیک نشان می دهد که نیرو های الکترواستاتیک در سطح بین مواد با ساختارهای پیوندی مختلف الکترونیکی توسعه می یابد. به طور کلی، در بیشتر یکی از این مکانیسم ها در دستیابی سطح مطلوب برای انواع مختلف چسب و چسبندگی (پیوستگی ) نقش دارد.

در تشکیل یک پیوند چسبنده، یک منطقه ی انتقالی در سطح مشترک بین چسب و چسبندگی ایجاد می شود. در این منطقه، که اینترفاز نامیده می شود، ویژگی های شیمیایی و فیزیکی چسب ممکن است به طور قابل توجهی متفاوت باشد از آنهایی که بخش های بدون تماس هستند. به طور کلی اعتقاد بر این است که ترکیب بین فاز، دوام و قدرت اتصال، چسب را کنترل می کند و عمدتا مسئول انتقال فشار از یک پیوستگی به دیگری است. منطقه ی بین فازی مکررا محل حمله ی محیطی است، که منجر به شکست پیوندی می شود. قدرت پیوندهای چسب معمولا توسط آزمون های مخرب، که فشار هایی را که در نقطه یا خط شکستگی قطعه ی آزمایشی ایجاد شده اند را اندازه گیری کنند.

روش های مختلفی برای آزمایش استفاده می شود که شامل؛ پوست، شکاف سطح کششی، ورقه ورقه شدن، آزمایش های فرسودگی می باشد‌. این آزمایش ها در طیف گسترده ای از درجه حرارت و شرایط مختلف محیطی انجام می شود. یک روش جایگزین برای مشخص کردن یک اتصال چسبنده با تعیین انرژی مصرفی در جدا کردن یک واحد از سطح بین فاز(inter phase) است. نتایج حاصل از چنین محاسبات انرژی، در اصل، به طور کامل معادل با نتایج حاصل از تحلیل فشار است.

چسب طبیعی

مواد چسب :

تقریبا تمام چسب های مصنوعی و چسب های طبیعی خاص از پلیمر تشکیل شده اند که مولکول های غول پیکر یا ماکرومولکلول ها، که از طریق پیوند هزاران مولکول ساده تر به نام مونومر تشکیل شده است. شکل گیری پلیمر(یک واکنش شیمیایی به نام پلیمریزاسیون) می تواند در مرحله ی “درمان” اتفاق بیافتد که در آن پلیمریزاسیون به طور همزمان با شکل گیری پیوند چسب (همانطور که در مورد رزین های اپوکسی و سینوآرلات ها) اتفاق می افتد، یا پلیمر ممکن است، قبل از اینکه مواد به عنوان یک چسب استفاده شود، به عنوان الاستومر های ترموپلاستیک مانند کوپلیمرهای قفل شده و استیرن –  ایزویرن – استیرن، تشکیل شود.

پلیمر قدرت، انعطاف پذیری و توانایی گسترش و تعامل بر روی خواص سطح چسبنده که برای شکل گیری سطح های قابل قبول چسبندگی نیاز دارد.

چسب های طبیعی :

چسب های طبیعی اصولا منشاء حیوانی و گیاهی دارند. اگرچه تقاضای محصولات طبیعی از اواسط قرن بیستم کاهش یافته است، برخی از آنها همچنان با محصولات چوبی و کاغذی، به ویژه در تخته های موج دار، پاکت نامه، برچسبهای بطری، صحافی کتاب، کارتن ها، مبلمان، و فیلم های ورقه ای و فویل ها استفاده می شود. به علاوه، با توجه به قوانین مختلف زیست محیطی، چسبهای طبیعی از منابع تجدید پذیر توجه ای تازه به خود جلب کرده اند.

مهمترین محصولات طبیعی در زیر شرح داده شده است :

چسب های حیوانی :

اصطلاح چسب حیوانی معمولا به چسبهای آماده شده از کلاژن پستاندار، پروتئین اصلی تشکیل دهنده ی پوست، استخوان و ماهیچه محدود می شود. وقتی با اسیدها، مواد قلیایی یا آب داغ برخورد می کنند، معمولا کلاژن های حل نشدنی به آرامی شروع به حل شدن می کنند. اگر پروتئین اصلی خالص باشد و فرآیندِ تبدیل (تغییر) آرام باشد، محصولی با وزن مولکولی بالا که ژلاتین نامیده می شود و ممکن است برای محصولات غذایی یا عکاسی استفاده شود. مواد با وزن مولکولی پایین تر توسط  فرآیندهای قوی تر که معمولا از میزان خلوص کمتری برخوردار است و در رنگ تیره تر است، تولید شده است و چسب حیوانی نامیده می شود. چسبهای حیوانی به طور سنتی در چسباندن چوب، صحافی کتاب، تولید کاغذ سمباده، نوارهای چسبی سخت و در برنامه های مشابه استفاده می شور. برخلاف مزیت های آن در چسبندگی اولیه (چسبناکی)، چسبهای حیوانی بسیاری اصلاح یا به طور کامل چسب های مصنوعی جایگزین آنها شده اند.

چسب کازئین :

این محصول از کازئین محلول، پروتئینی  که از شیر به دست می آید، در یک حلال قلیایی آب تولید شده است. درجه و نوع قلیا بر عملکرد محصول تاثیر می گذارد. در چسباندن چوب، چسبهای کازئین به طور کلی نسبت به چسب های حیوانی اصل درمقاومت در برابر رطوبت و ویژگی های عمری برتری دارند. کازئین همچنین، برای بهبود ویژگی های پیوند رنگ ها و روکش ها مورد استفاده قرار می گیرد.

چسب آلبومین خون :

این نوع چسب ازسرم آلبومین ساخته شده است، یک ترکیب خونی که از خون تازه ی حیوانی یا پودر خون قابل حل خشک شده که به آن اضافه شده است، به دست می آید. اضافه کردن قلیا به مخلوط آلبومین آب خواص چسب را بهبود می بخشد. مقدار قابل توجهی از محصولات چسبی خون در صنعت تخته سه لا استفاده می شود.

نشاسته و دکسترین :

نشاسته و دکسترین از ذرت، گندم، سیب زمینی، یا برنج استخراج می شود.

آنها انواع اصلی چسبهای گیاهی هستند که محلول یا پراکنده در آب هستند و یا از منابع گیاهی در سرتاسر جهان به دست می آیند. چسبهای نشاسته و دکسترین در تخته های موج دار، بسته بندی و به عنوان چسب کاغذ دیواری استفاده می شود.

صمغ های طبیعی :

موادی که با نام صمغ های طبیعی شناخته شده اند، که از منابع طبیعی استخراج می شوند و همچنین به عنوان چسب استفاده می شوند.

آگار، گیاه دریایی کلوئیدی (تعلیق ذرات بسیار ریز)، که در آب داغ استخراج شده اند و سپس برای تصفیه، منجمد می شوند. آلژین توسط هضم جلبک دریایی در قلیا و رسوب کلسیم نمک یا اسید آلژنیک به دست می آید‌. صمغ عربی از درخت های اقاقیا که به طور مصنوعی بریده می شود، به دست آمده، که باعث می شود صمغ بیرون بیاید.

یکی دیگر از ماده های بیرون آمده لاتکس رزین طبیعی، که از درختان Hevae به دست آمده است. اکثر صمغ ها عمدتا در محصولات قابل حل در آب استفاده می شود.

چسب های مصنوعی :

اگرچه چسب های طبیعی تولیدِ ارزان تری دارند، مهمترین چسبها مصنوعی هستند. چسب ها بر اساس رزین های مصنوعی و لاستیک ها در تنوع و عملکرد، برتر هستند. چسبهای مصنوعی را می توان در یک عرضه ی دائمی و در خواص دائمی متحدالشکل تولید کرد. به علاوه، آنها را می توان از راه های زیادی اصلاح کرد و اغلب برای به دست آوردن بهترین ویژگی ها برای یک برنامه خاص ترکیب شده اند.

پلیمرهای مورد استفاده در چسبهای مصنوعی به دو دسته کلی؛ ترموپلاستیک ها و ترموستات ها تقسیم می شوند. ترموپلاستیک ها قوی و در دمای طبیعی، چسبهای پایداری هستند و می توانند برای برنامه ای خاص به وسیله گرما دادن بدون نیاز به تخریب، نرم شوند. رزین های ترموپلاستیک که در چسبها به کار می رود، شامل نیتروسلولز، پلی وینیل استات، کوپلیمر وینیل استات اتیلن، پلی اتیلن، پلی پروپلین، پروآمید، پلی استر، آکریلیک، سینو آکریلیک، می شود.

سیستم های ترموستات، بر خلاف ترموپلاستیک ها به صورت دائمی، مقاوم در برابر حرارت، پیوند های نامحلول که بدون تخریب اصلاح می شوند. چسبها بر پایه ی پلیمر های ترموستات به صورت گسترده ای در صنعت هوافضا استفاده می شود.

ترموستات شامل فرمالدئید فنول، فرمالدئید اوره، پلی استرهای غیر اشباع، اپوکسی ها، و پلی اورتان ها می شود.

چسب های الاستومر می توانند به صورت انواع ترموپلاستیک ها یا ترموستات ها عمل کنند، بسته به اینکه آیا پیوند بین آنها برای اجرای عملکرد چسب ضروری است یا خیر. ویژگی های چسبهای الاستومری شامل پیوند سریع، انعطاف پذیری، تنوع در مدل، صرفه ی اقتصادی، قدرت پوستی بالا، اصلاح آسان و تطبیق پذیری می شود.

الاستومر های اصلی که به عنوان چسب استفاده می شود؛ رزین طبیعی، رزین بوتیل، رزین بوتادین، رزین استایرن بوتادین، رزین نیتریل، سیلیکون و نئوپرن است.