درست کردن چسب

چالشی مهم برای تولیدکنندگان و مصرف کنندگان چسب ، جایگزینی سیستم های چسبنده بر اساس حلال های آلی با سیستم های مبتنی بر آب است. این روند از سوی محدودیت های استفاده از ترکیبات آلی فرار(VOC)، که شامل حلال هایی است که در جو منتشر می شوند و باعث کاهش دفع اُزون می شود. در واکنش به قوانین زیست محیطی، چسبهای مبتنی بر امولوسیون های آب در حال توسعه و انتشار هستند و استفاده از چسبهای مبتنی بر حلال ها به پایان رسیده است.

انواع پلیمر ذکر شده در بالا در تعدادی از انواع کاربردی چسب استفاده می شود. این انواع کاربردی در زیر شرح داده شده است.

درست کردن چسب

چسب (سیمان) اتصالی :

چسب های اتصالی یا سیمان ها معمولا بر اساس محلول های حلال نئوپرن هستند. آنها به دلیل اینکه برای هر دو سطح پیوند استفاده می شود به این اسم نامیده شده اند. پس از تبخیر حلال، هر دوسطح ممکن است به شکل یک پیوند قوی با مقاومت بالا به نیروی اتصال دو سطح، متصل می شوند. سیمان های اتصالی به طور گسترده ای در مونتاژ قطعات خودرو، مبلمان، کالاهای چرمی و ورقه های تزئینی استفاده می شود. آنها در اتصال دادن و پیوند پلاستیک ها موثر اند.

ساختار چسبنده ها :

ساختار چسبنده ها چسبی است که به طور کلی دارای قابلیت باربری خوب، دوارم طولانی مدت و مقاومت در برابر گرما، حلال ها و فرسودگی می باشد.

نود و پنج درصد کلیه ی ساختارهای چسبی که در ساخت تجهیزات اصلی استفاده می شوند، به شش خانواده ی ساختار چسبی تقسیم می شوند :

۱_ اپوکسی ها، که دارای مقاومت بالا و درجه حرارت خوب و مقاومت در برابر حلال ها هستند.

۲_ پلی اورتان ها، که انعطاف پذیر هستند، دارای ویژگی های خوب لایه ای هستند و مقاوم در برابر صدمه و فرسودگی هستند.

۳_ آکریلیک ها، یک خانواده تطبیق پذیر چسبی که به قطعات چوب پیوند خورده، به سرعت خشک می شود و به طور کل خواص خوبی دارد.

۴_ بی هوازی ها یا آکریلیک فعال در سطح، که برای اتصال (پیوند) قطعات فلزی رشته ای و اشکال استوانه ای مناسب است.

۵_ سایانوآکریلیک، که به سرعت به پلاستیک و لاستیک پیوند می خورند، اما مقاومت دمایی و رطوبتی محدودی دارند.

۶_ سیلیکون ها که انعطاف پذیر هستند، خارج از فضاهای بسته خوب عمل می کنند و خواص مهر و موم خوب را فراهم می کنند. هر یک از این خانواده ها می توانند برای ارائه ی چسب هایی که دارای طیف وسیعی از خواص فیزیکی و مکانیکی، سیستم درمان و تکنیک های کاربردی، اصلاح شوند.

تبلیغات :

پلی استرها، پلی وینیل ها و رزین های فنولیک همچنین در کارهای صنعتی استفاده می شود، اما فرآیند و عملکرد محدودی دارند. چسب های درجه حرارت بالا، مانند پلی آمیدها، بازار محدودی دارند.

چسب های مایع – حرارتی :

چسب های مایع_ حرارتی در بسیاری از برنامه های غیرساختاری استفاده می شوند.

براساس رزین های ترموپلاستیک، که بدون تخریب در دماهای بالا ذوب می شود، این چسب ها به عنوان مایع داغ برای چسبندگی استفاده می شود.

پلیمرهای معمولی که مورد استفاده قرار می گیرند شامل:  پلی آمیدها، پلی استرها، اتیلن ونیلی استات، پلی اورتان ها و انواع پلیمر های متحد و الاستومرها، مانند: لاستیک بوتیل، کوپلیمر اتیلن، پروپلین و لاستیک بوتادین_استیرن می شود.

چسب های داغ مایع، کاربرد گسترده ای در زمینه های خودرو و لوازم خانگی پیدا می کنند. فایده ی آنها، گرچه، به دلیل  کمبود مقاومت در دمای بالا محدود است. بالاترین دمایی که برای چسبهای داغ مایع استفاده می کنند در محدوده ی دمایی ۴۵ تا ۶۴ درجه سانتی گراد (تقریبا ۱۰۰_۱۵۰ درجه فارنهایت) است.

به منظور بهبود در عملکرد در دماهای بالاتر، به اصطلاح ساختار داغ مایع_ ترموپلاستیک ها با واکنش اورتان ها، اورتان های قابل مرطوب شدن ، یا پلی اتیلن اصلاح شده سیلان، تغییر می کند.

چنین تغییراتی می تواند چسبندگی پوسته را افزایش دهد، قابلیت حرارتی بالاتری (در محدوده ی ۷۰_۹۵ درجه سانتی گراد/۱۶۰ تا ۲۰۰ درجه فارنهایت/) داشته باشند و مقاومت در برابر اشعه ی فرابنفش افزایش و بهبود پیدا کند.

چسب های حساس به فشار :

چسب های حساس به فشار یا PSAها، در بازارهای صنعتی و تجاری درشکل نوارهای چسبی و فیلم ها به منظور استفاده در بسته بندی، نصب و اتصال، پوششی و کارها و برنامه ای الکتریکی و جراحی ها وجود دارد.

PSA ها زمانی که سطوح تحت فشار دمای اتاق هستند قادر به نگه داشتن هم هستند. (تفاوت بین این چسبها و اتصال های سیمانی این است که دومی نیازی به فشار برای پیوند ندارد. )

موارد مورد استفاده برای سیستم های PSA شامل رزین های طبیعی و مصنوعی، الاستومرهای ترموپلاستیک، پلی آکریلت ها، اِترهای پلی وینیل آکیل و سیلیکون می شود.

این پلیمر ها در هر دو فرمولاسیون مبتنی بر حلال و مایع داغ، به صورت پوشش بر روی سطح کاغذ، سلفون، پلاستیک فیلم، پارچه، یا فویل فلزی استفاده می شود. همانطور که فرمولاسیون چسبهای مبتنی بر حلال در پاسخ به مقررات زیست محیطی حذف می شوند، از PSAهای مبتنی بر آب استفاده بیشتری می شود.

چسب هایی با اشعه ی ماوراء بنفش :

در اویل دهه ی ۹۰، چسب های درمانی اشعه ی ماوراء بنفش در دسترس قرار گرفت، اما با پیشرفت در فن آوری هاس شیمیایی و تجهیزاتی در طول دهه ی ۱۹۸۰ به سرعت پیشرفت کرد. این نوع از چسبها شامل مونومر (که همچنین به عنوان حلال نامیده می شود) می شود و یک پلیمر با وزن مولکولی کم آغازگر نوری ( آزاد شدن یک یا چند الکترون یک جسم در اثر تشعشع) ترکیب می شود. آغازگرهای نوری ترکیباتی هستند که در معرض اشعه ی ماوراء بنفش به رادیکال های آزاد تجزیه می شوند. رادیکال ها شامل پلیمریزاسیون مونومرها و پری پلیمرها هستند، بنابراین، کامل کردن زنجیره ی توسعه ی پیوندی نیازمند شکلی از چسب است. به خاطر دمای کم فرآیند و پلیمریزآسون بسیار سریع (از ۲ تا ۶۰ ثانیه) چسبهای اشعه ی ماوراء بنفش پیشرفت بسیار سریعی در الکترونیک صنعت اتومبیل و در بخش پزشکی ایجاد کردند.

آنها عمدتا از فرمولاسیون های آکریلیک از سیلیکون ها، اورتان ها و متاکریلات ها تشکیل شده است. ترکیب فرمولاسیون نقشه ی اشعه ی ماوراء بنفش گرمایی نیز موجود است.

چسب و چسبندگی :

چسب و چسبنده ها تقریبا در همه جا از کارخانجات و آشپزخانه های خانگی، از مکان های ساختمانی تا کلاس های هنر مهدکودک استفاده می شود. چندین روش وجود دارد که بفهمیم چسبهای مختلف چه تفاوت هایی با هم دارند. بعضی از منابع طبیعی گرفته شده است و بعضی ها کاملا از مواد مصنوعی که از آزمایشگاه ها خارج شده است، به دست می آیند. بعضی از چسبها پس از یک واکنش شیمیایی سخت می شوند و بعضی ها فقط به تغییر دما برای سختی نیاز دارند و بعضی هم فقط نیازمند یک فشار هستند.

چسب ها به طور صریح صدها هزار سال مورد استفاده قرار گرفته اند. آنها در بسیاری از موارد گزینه های سودمندی هستند، به ویژه هنگامی که استفاده از برخی گیره های مکانیکی غیر عملی باشد. آنها به عنوان مواد رنگ آمیزی، در قوطی اسپری ها، در شکل چوب و در بطری ها با اپلیکاتور می آیند. آنها معمولا ارزان هستند و در بعضی موارد، می توانند برای یک عمر نگه داشته شوند و اغلب آنها می توانند به مراتب طولاتی تر از آن باشد.

از گودال های قیر پیش از  تاریخ تا پیشرفته ترین آزمایشگاه های جهان، بشر  به طور پیوسته در آن پیشرفت کرده است و استفاده های جدیدی برای چسب پیدا کرده است.

سریش چیست ؟

سریش ماده ای است که اجازه می دهد دو سطح به هم پیوند بخورند. این واژه را معمولا می توان با چسب جایگزین کرد. چسب ها اغلب برای کاربردهای خاص، چسب چوب، نخ و… به بازار عرضه می شوند، نه بر اساس ترکیبات شیمیایی آنها، مانند پلی اورتان یا اپوکسی.

چسب

چسب چیست ؟

چسب مواد را کنار هم نگه می دارد. انواع مختلفی وجود دارد، اما همه ی انواع مختلف در اصل چیز مشابه ای را توصیف می کنند. سیمان، موم و دیگر کلمات همه به چسب برمی گردند. چسب های طبیعی و مصنوعی برای استفاده موجود است. محدوده ی آنها از چسبهایی است که به اندازه ی کافی قوی هستند که قسمتی از ساختار ساختمان را نگه دارد و چسبها یی که ضعیف هستند و برای کاغذ و سطوح سبک دیگر که زیر فشار قوی ای قرار نمی گیرند، استفاده می شود‌. چسب ها همچنین به عنوان پوشش استفاده می شوند. این گاهی اوقات بر روی سطوح که در تماس با بسیاری از آلاینده ها_ شامل : کفپوش یا روی سطوحی که در معرض خوردگی و زنگ زدگی هستند انجام می شود.

تاریخ چسب و موم :

چسب ها در یک شکل و یا دیگر اشکال برای صدها هزار سال است که استفاده شده اند.

قیر اولین چسبی بوده که بشر از آن استفاده کرده است. چسبهای طبیعی از آن زمان تاکنون در اشکال مختلف استفاده شده اند و هیچ تغییری در طبیعت چسب اتفاق نیفتاده است. همه چیز از رزین درخت تا صمغ گیاهان به عنوان چسب سال ها استفاده شده است. مصریان از چسبهای حیوانی در ساخت بعضی از اشیاء استفاده می کردند. چسب ها در اوایل هزاره ی اول توسط یونانی ها و سپس رومی ها پیشرفت کرده است. آنها شروع به استفاده از مواد مختلف به عنوان چسب کردند. ملات یک نوع چسب است، که توسط رومی ها به خوبی توسعه یافته است.

سازنده های مبلمان و سازنده های اسباب شروع به استفاده از چسب در کارشان در سال ۱۵۰۰ در اروپا کردند.

چسب، گرچه در بیشتر قسمت ها، برای قرن ها دست نخورده باقی ماند. اما در اواخر قرن ۱۷، چسب برای اولین بار در اندازه های صنعتی تولید شد. چسب های حیوانی برای قرن ها پرطرفدار باقی ماندند، با ماهی و پوشش برای تولید چسبهای معتبر  استفاده می شد. نشاسته استفاده می شد و هنوز هم در بعضی از کارها استفاده می شود‌.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *